«Halloween» – Κριτική

Αν πριν δέκα χρόνια ακουγόταν πως ο σκηνοθέτης του «Pineapple Express» θα σκηνοθετούσε το νέο «Halloween» τότε το πιθανότερο θα ήταν να γέλαγες και να έκλαιγες μαζί. Και όχι και άδικα. Το franchise έχει αναλωθεί στην πατάτα, με έναν δολοφόνο που έχει καταλήξει μια σχεδόν αστεία φονική μηχανή με ηλίθια θύματα. Όπως πολλές σειρές τρόμου, από την δεύτερη ταινία και μετά η σειρά το έχασε και φαινόταν ακατόρθωτο να το ξαναβρεί. Ακόμα και το ριμέικ του Rob Zombie πάτωσε σε κριτικές, κάνοντας μας όλους να ελπίζουμε στον οριστικό θάνατο τόσο του Michael Meyers όσο και του franchise.

Ένα νέο Halloween

Όμως ο Michael Gordon Green αποφασίζει να παρακάμψει όσα προηγήθηκαν και να χρησιμοποιήσει σαν μοναδικό παράδειγμα το κλασικό πρωτότυπο του John Carpenter. Πολλοί θα έλεγαν πως εδώ ο σκηνοθέτης φλερτάρει με την ακραία νοσταλγία πολλών σύγχρονων σίκουελ, όμως κάθε άλλο. Ο Green κατορθώνει να ξεφύγει από την κατάρα των περισσότερων franchise, μένοντας πιστός στο πνεύμα του Carpenter αλλά και φέρνοντας νέα, μοντέρνα στοιχεία. Περισσότερο απ’ όλα, όμως, επιτυγχάνει να δημιουργήσει μια εξαιρετική ταινία τρόμου και όχι απλά μια εξαιρετική ταινία «Halloween».

Το σενάριο συνυπογράφει με τον κωμικό Danny McBride και φαίνεται κάτι απλό, αρχικά. Σαράντα χρόνια μετά το Φονικό των Μπέιμπι Σίτερς, ο Μάικλ Μάγιερς είναι έγκλειστος σε φυλακή για ψυχικά διαταραγμένους. Η Λόρι (), η μοναδική που επέζησε από το Φονικό, δεν έχει ξεπεράσει ακόμα τα γεγονότα και ζει σε συνεχή αγωνία. Βρίσκεται σε ρήξη με την κόρη της (), ενώ η εγγονή της προσπαθεί να την εντάξει πάλι στην οικογένεια με κάποιο τρόπο. Όταν όμως ο Μάικλ δραπετεύει κατά την μεταφορά του σε άλλες φυλακές στην επέτειο του φονικού, τότε είναι που ξεκινά ο τρόμος. Ο Μπαμπούλας υπάρχει και επέστρεψε.

Μαθήματα Θρίλερ

Παρότι δεν μοιάζει καθόλου πρωτότυπο, το σενάριο των Green και McBride καθηλώνει. Πρώτα απ’ όλα, ποτέ δεν κουράζει και δεν κάνει κοιλιά, κρατώντας μας σε συνεχή αγωνία για την συνέχεια. Όμως δεν καταφεύγει στα ίδια, ηλίθια κλισέ, μιας και πρόκειται περισσότερο για μια ταινία δρόμου παρά για θρίλερ. Μόνο κάπου προς το τέλος του το «Halloween» μοιάζει περισσότερο με παραδοσιακό θρίλερ και ξεφεύγει από τον βαθύτερο ψυχογραφικό χαρακτήρα της αρχής, ξεφεύγοντας ίσως από το κάτι διαφορετικό που μας προϊδέαζε η αρχή. Σαφώς αυτό μας αποζημιώνει με την επική συνάντηση της Λόρι με τον Μάικλ και την τελική αναμέτρηση, αφού ε΄χουν μεσολαβήσει ήδη άφθονοι νεκροί.

Εδώ όμως είναι και μια από τις μεγαλύτερες αρετές της ταινίας. Τα θύματα όλα έχουν ενδιαφέρον και χτίζονται σαν χαρακτήρες και δεν τοποθετούνται απλά στο πλάνο για να μπουν στο σφαγείο και να μας δείξουν ένα εντυπωσιακό σπλάτερ. Όσοι περνάνε από την οθόνη φαίνονται απέριττοι και σημαντικοί, ίσως με μερικές εξαιρέσεις που όμως δεν μας απασχολούν κιόλας. Και αυτό κάνει μεγαλύτερο το σασπένς για το αν θα επιβιώσουν ή όχι. Και αυτό δεν θα μπορούσε να επιτευχθεί χωρίς τις προσεγμένες ερμηνείες της πλειονότητας του καστ. Ειδικά η Curtis, η μοναδική φάτσα από την πρώτη ταινία, ερμηνεύει εξαιρετικά την πάλαι πότε δεσποσύνη σε κίνδυνο που έμαθε από τα λάθη της. Πολλοί θα την παρομοιάσουν με την Sarah Connor του «Εξολοθρευτή» και δεν θα έχουν άδικο. Καλύτερα όμως να αφήσουμε τις συγκρίσεις και να χειροκροτήσουμε μια από τις μεγαλύτερες ηρωίδες του σινεμά τρόμου.

Ατμόσφαιρα Τρόμου

Στην όλη ατμόσφαιρα αγωνίας, βέβαια, δεν είναι και λιγότερη η αξία της σκηνοθεσίας του Green. Κάπως μακριά από τις κωμωδίες που μας έχει συνηθίσει, ο σκηνοθέτης συνδυάζει πάλι παλιό και νέο στυλ για να πετύχει το καλύτερο πιθανό αποτέλεσμα. Καταφέρνει να χτίσει ατμόσφαιρα χωρίς απλά jump scares και να σοκάρει εκεί που δεν το περιμένεις. Ο Green καταφέρνει να φέρει μια βραδιά Halloween πιο επεισοδιακή από κάθε προηγούμενη και καθ’ όλα αγωνιώδη.

Δεν θα κατάφερνε τίποτα όμως χωρίς την πολύτιμη συνδρομή του John Carpenter στο σάουντρακ, παρέα με τον γιο του Cody και τον Daniel Davies. Αναπαράγωντας το κλασικό θέμα της πρώτης ταινίας, ένα από τα καλύτερα στην ιστορία του σινεμά, η ομάδα φέρνει τον τρόμο και την αγωνία της πρώτης εμφάνισης του Μάικλ Μάγιερς στο σήμερα, την στιγμή που οι περισσότερες ταινίες τρόμου ποντάρουν σε ορχηστρικά κομμάτια για να συνοδεύσουν ένα jump scare. Η μουσική του «Halloween» είναι από μόνη της σασπένς.

Ας γίνουμε λίγο απόλυτοι. Το νέο «Halloween» δεν έχει να ζηλέψει τίποτα από το παλιό, αλλά αντίθετα καταλήγει σε πολλά σημεία καλύτερό του. Με ένα καλογραμμένο σενάριο και εξαιρετική ατμόσφαιρα, το έργο καταφέρνει να ξεχωρίσει για πολλούς λόγους. Ένας από αυτούς είναι πως δεν ακολουθεί υπερβολικά τα κλισέ του είδους. Άλλος ένας πως όντως νοιάζεσαι για τους χαρακτήρες και δεν είναι απλά προορισμένοι για σφαγή. Σίγουρα όμως είναι ένα έργο που στοχεύει να ανεβάσει το είδος ένα σκαλί ψηλότερα. Είναι μια νίκη για ένα franchise που δεν λέει να πεθάνει και μας δείχνει πως έχει ακόμα κάτι να δώσει. Αν και σίγουρα οι παραγωγοί αποφασίσουν να ξανακαταστρέψουν το franchise με μια νέα σειρά ταινιών. Όμως πρόκειται για μια επιστροφή του Μάικλ Μάγιερς θα μείνει στην ιστορία.

8.5
Βαθμολογία
"Halloween" (2018)
Με λίγα λόγια
Κάτι ανάμεσα σε νοσταλγική συνέχεια και νέο ξεκίνημα, το νέο "Halloween" κατορθώνει να δώσει νέα πνοή στις σημερινές ταινίες θρίλερ και τρόμου και, πάνω απ' όλα, να χαρίσει μια εξαιρετική εμπειρία για τις αίθουσες.
Θετικά
Χαρακτήρες για τους οποίους νοιάζεσαι.
Εξαιρετική ατμόσφαιρα τρόμου και αγωνίας.
Τέλειο πάντρεμα νοσταλγίας και πρωτοτυπίας!
Η μουσική του John Carpenter, γαμώ το. Του John Carpenter!
Αρνητικά
Κάποιοι χαρακτήρες δεν αναπτύσσονται αρκετά και χαλάνε το σύνολο.
Το τέλος θα μπορούσε να εστιάσει περισσότερο στον ψυχισμό των ηρώων και να ήταν λιγότερο "παραδοσιακό".

Tags:

  • Ο Χρήστος Γιαννάκενας δεν θέλει να γράφει για ταινίες μπας και ξεχάσει πως δεν έχει ακόμα τελειώσει τις σπουδές του, αλλά επειδή αγαπάει το σινεμά. Συχνά γράφει άλλα πράγματα, όπως ιστορίες ή ιδέες για ταινίες, αλλά κυρίως βαριέται. Που ξέρεις; Αν σήμερα δεν βαριέται μπορεί να διαβάσεις κάτι καινούργιο...

Προτεινόμενα

«Mother!» – Κριτική

Έχοντας μόλις παρακολουθήσει το «Mother!» (με θαυμαστικό παρακαλώ) μπορώ εύκολα να φέρω μια πολύ ...

«Η Μορφή του Νερού» – Κριτική

Ας είμαστε ειλικρινείς, μια ταινία με 13 υποψηφιότητες για Όσκαρ δεν έχει ανάγκη από καμιά ...

«Η Πεντάμορφη και το Τέρας» – Κριτική

Ήδη από την αναγγελία της είδησης ότι το πολυαγαπημένο «Η Πεντάμορφη και το Τέρας» ...

«The Invisible Guest» – Κριτική

Αναμφισβήτητα, το «Invisible Guest» είναι το ισπανικό θρίλερ του καλοκαιριού. Δεν είναι τυχαίος ένας ...

«Το Σπίτι που Έχτισε ο Τζακ» – Κριτική

Η πρώτη προβολή της ταινίας «Το Σπίτι που Έχτισε ο Τζακ» στις Κάννες στράφηκε ...

"Life" - Κριτική

«Life» – Κριτική

Ομολογουμένως, δεν θα ήταν καθόλου δύσκολο για τον στοιχειωδώς ενημερωμένο θεατή να αναγνωρίσει τις ...